Christophe Muylaert schildert niet de zee zelf, doch de herinnering aan de zee, de verbeelding van de zee, de vragen die de zee ons stelt, het diepere mysterie dat de zee oproept. Hij toont, in schilderij na schilderij – het thema heeft misschien een begin maar maar beslist geen einde – hoe de zee aanvoelt, hoe ze een plaats is van diepe eenzaamheid, verlaten is door de mens, ontoegankelijk blijft voor de mens, als eeuwige wisseling en veranderlijkheid ook volslagen ongrijpelijk en onbegrijpelijk. Wat we hier zien, is het resultaat van doorgedreven handwerk, van technisch kunnen en handelen, nee, het is veel meer dan dat. We krijgen via schilderijen visuele informatie. Nee. Hier wordt niet enkel beelding gegeven, maar onthulling van innerlijkheid, van menselijke existentie, uiting van het ultieme zelfportret.

 Jaak Fontier, kunstcriticus AICA